Joeri Verbraeken en zijn verhaal

 
joeri4.jpg

"If you want something you’ve never had, you gotta do something you’ve never done"


 
 
 
 

"Take away the drug of choice and you see the disease"

Na een periode van 20 jaar actieve verslavingen (alcohol en gokken) had ik van mijn leven een puinhoop gemaakt. Keer op keer stelde ik mezelf en anderen teleur en kwam ik terecht in de vicieuze cirkel van verslaving waar ik niet meer uitgeraakte ondanks dat ik ervan overtuigd was dat alles wel op zijn pootjes terecht zou komen en ik mijn probleem onder controle had. Vooral mijn gezin en familie heeft hier zwaar onder geleden.  Mijn leven bestond op het einde van mijn actieve verslaving uit 2 prioriteiten. Hoe geraak ik aan geld en wanneer kan ik het spenderen aan mijn drug of choice. Al de rest werd bijzaak. Mijn werk verwaarloosde ik ondanks mijn zelfstandig beroep en personeel dat ik in dienst had. Kortom alles leed onder mijn probleem.

Ik besloot of tenminste werd verplicht om iets aan mijn probleem te doen. Zodoende bezocht ik maandelijks een psycholoog die ik rond mijn vinger draaide en volduwde met leugens. Ik vertelde de waarheid niet. Ik schaamde me ook en beschouwede mezelf als een mislukkeling. Uiteraard boekte ik geen vooruitgang, enkel alleen maar omdat ik loog en nog in de ontkenningsfase zat. Verslaving wordt ook wel de ziekte van de ontkenning genoemd. Enkele maanden later bereikte ik mijn dieptepunt, ook wel rock bottom genoemd. Men zegt vaak dat men de wanhoop nabij is maar ik zat in een verder stadium. Totaal wanhopig en wist van geen hout meer pijlen te maken. Rondlopende met donkere gedachten en vasthoudende aan mijn kinderen die me wel nog graag zagen, de andere mensen rondom mij niet meer. Althans daar ging ik vanuit, niet realiserende dat zij zich zorgen maakten en een persoon zagen die zijn leven ruineerde en dat van hun ook. Een gevoel van onmacht dat ze hadden niet wetende hoe me te helpen. Frustraties en onaangename verwijten omdat ze met hun boosheid geen blijf wisten. Mijn empathisch vermogen was al een tijdje verborgen onder het vriespunt. Een emotioneel wrak was ik dat geen uitweg meer zag nadat hij voor de zoveelste keer zijn gezin in de steek had gelaten nadat hij werd geconfronteerd met zijn fouten door zijn verslaving. Dit patroon heeft me altijd parten gespeeld gespeeld. Omgaan met emoties was op zachtst uitgedrukt niet mijn beste kant en waren dan ook telkens de perfecte uitvlucht om me in de roes te plaatsen van het drinken of het gokken. Dan hoefde ik niet bezig te zijn met de realiteit. Dit was mijn vorm van zelf mediceren.  Ofwel was alles heel goed ofwel was alles heel slecht. Een grijze zone was me onbekend. Naast mijn emoties had ik nog andere karaktereigenschappen waar ik zelf geen blijf mee wist en die bijdroegen tot een heel onstabiel iemand. Dat werd me allemaal duidelijk vanaf het moment dat ik in herstel ben gekomen. Men zegt wel vaker, “take away the drug of choice and you see the disease”. Ik begrijp als geen ander wat dit betekent. 

shutterstock_484644028_B.jpg
 
 
 

Joeri Verbraeken over zijn gokverslaving: Ik had al mijn loon vergokt op één avond. 

Bekijk de video

In mijn patroon van telkens vluchten van mijn problemen kwam ik terecht op de website van Action on Addiction. Ik las dat zij mensen naar Zuid Afrika stuurde om hun te laten behandelen. Mijn initiële gedachte was effectief vluchten, het enige dat ik kende wanneer ik met problemen werd geconfronteerd. Na een intakegesprek werd er vrijwel onmiddellijk besloten dat ik zou vertrekken naar Zuid Afrika. Een week nadien zat ik op het vliegtuig richting rehab. Tijdens de emotionele heenreis besloot ik wel om er iets van te maken en het een kans wou geven. Ik kwam terecht in Twin Rivers in Plettenberg Bay. Een rehab met enorm getalenteerde en ervaren counselors / ervaringsdeskundigen en psychologen. Een multidisciplinair team dat me andere inzichten heeft geboden en me heeft volgepropt via psycho-educatie. Een noodzakelijk feit wat mij betreft omdat ik wou weten wat een verslaving was, hoe die ontstaat, wat deze in stand houdt, welke effect dit teweegbrengt in onze hersenen enz.

Ik besloot me vanaf dag 1 te houden aan de vooropgestelde suggesties die werden gegeven om er een vruchtbaar verblijf van te maken. Eerlijkheid, bereidwilligheid en openheid van geest. De 3 spirituele principes die je evengoed waarden kan noemen. Zonder enige twijfel de beste beslissing van mijn leven. We zaten daar als fellows samen met een gemeenschappelijk probleem en ieder zijn uniek verhaal. Er werd veel in groep gewerkt maar tegelijk ook zéér individueel gewerkt wat naar mijn insziens toch heel belangrijk was gezien ieder persoon toch uniek is en zijn eigen gebreken heeft. Na een verblijf boordevol emoties vertrok ik iet of wat zenuwachtig terug richting Belgie. Ik werd voorbereid om de tools die ik had ontvangen stilletjesaan te gaan toepassen in het dagelijkse leven. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik blij was dat ik nog een maand kon verblijven in het safehouse en de behandeling kon verderzetten in Belgie omdat de overstap, waarvan ik op voorhand werd verwittigd door AOA, toch te groot zou zijn geweest. Ook mijn familie werd begeleid tijdens mijn opname en voorbereid op mijn terugkomst.

Een zéér belangrijk aspect omdat verslaving toch een familie ziekte is waarin heel veel mensen onvrijwillig worden mee ingesleurd. Een enorm sterke troef gezien wij veranderen maar het thuisfront niet.

Zoals het wordt vermeld in het 12 stappen programma is de therapeutische waarde van de ene verslaafde die de andere helpt onbetaalbaar en van essentieel belang. Met spijt in het hart en tranen in de ogen vertrok ik richting thuis na een zeer intensieve behandeling van 3 maanden waarin ik zéér hard had gewerkt aan mezelf.

Vandaag de dag ben ik een dankbare verslaafde. Zonder mijn verslaving had ik deze kans nooit gekregen en gegrepen om mijn leven te veranderen en te gaan genieten volgens waarden waar ik voorheen totaal geen belang aan hechtte.  Vandaag kan ik genieten op een nuchtere manier en met een gemoedsrust.  Het is weer ok in mijn hoofd. Mijn verlangens of gevoelens kunnen zich beter verzoenen met de beperkingen van de realiteit. Wel ben ik me bewust van het feit dat herstel een reis is en geen eindbestemming. Triggers liggen op de loer en het duiveltje op mijn schouder zal af en toe trachten me te overhalen om terug te grijpen naar mijn drug of choice. Maar de tools die ik heb  gekregen inclusief het verleden dat ik meedraag hebben me sterker gemaakt. Ook mijn lotgenoten spelen hierin een zéér belangrijke rol. Wekelijks ga ik naar meetings waar ik ga herbronnen en vitaminen opdoen die me sterken in mijn herstel. Dagelijks sta ik stil bij de dingen waarvoor ik dankbaar moet zijn. De ene dag is de andere niet en ook die gaan weer voorbij. Ik leef bewuster en maak ook meer bewuste keuzes. Want wat ik nu wel degelijk besef is dat ik het niet alleen kan en dat ik niet alleen nuchter kan blijven. Ik zou het iedereen aanraden. Het is een serieuze drempel die men moet overwinnen en om toe te geven dat men het niet alleen kan. Maar ooit zei een wijs man: "The thing you are most afraid of is the very thing that will set you free." Vandaag de dag ben ik een gelukkige man, een toegewijde echtgenoot en papa en een volwaardig lid van de maatschappij.

Momenteel volg ik een 3 jarige opleiding als ervaringswerker om mijn ervaringsdeskundigheid via de opgelopen ervaringskennis te gaan gebruiken in een professionele context als ervaringswerker - counselor in de verslavingszorg

 
Tiana Walrave