Ik ben Dieter en ben verslaafd

 
dieter3.jpg

"Life isn't about waiting for the storm to pass...its about learning to dance in the rain"


 
 
 
 

Ik ben Dieter en ben verslaafd aan alcohol en cocaïne.

Op 15 jarige leeftijd heb ik voor het eerst alcohol gedronken. Wat toen een onschuldig pintje leek zou later een groot deel van mijn leven bepalen. Tot mijn 17 jaar dronk ik niet meer of minder als mijn leeftijdsgenoten. Ik was een beloftevolle voetballer en had geen al te grote problemen op school. Mijn vrienden experimenteerden toen al met drugs maar mijn ambitie in voetbal was zo groot dat ik het risico niet wilde nemen hen hier in te volgen.
Vanaf mijn 18 jaar begon mijn alcoholgebruik toe te nemen. Na de voetbaltraining ging ik met enkele ploegmaten nog op café en daar werd altijd stevig gedronken.

Ik scheurde mijn voorste kruisband bij een verkeersongeval, wat een gevolg was van overmatig drankgebruik. Nu de factor voetbal even wegviel zag ik de kans om ook eens drugs te nemen.
Mijn eerste ervaring met drugs was zo goed dat ik toen al wist dat ik het meer ging doen. In het begin was het XTC en wanneer dit te gewoon werd kwam cocaïne in mijn leven. Cocaïne gaf me het gevoel dat ik alles aankon. Ik had zelfvertrouwen en voelde me oppermachtig. Een gevoel dat ik nog nooit had gekend. Ik was eerder een onzekere jongen dat veel bevestiging nodig had.

Op 24 jarige leeftijd was mijn gebruik zodanig toegenomen dat heel mijn leven in teken van alcohol en drugs stond. Relaties liepen op de klippen door gebruik en werk kon ik niet langer dan 2 maanden houden. Mijn gebruik, dat in het begin leuk was, werd nu een manier van overleven. Het aangename was weg en er kwam een strijd in de plaats.

Mijn familie en vrienden hadden me al dikwijls aangesproken over mijn overmatig gebruik. Niet enkel ik leidde onder mijn verslaving maar ook mijn naaste omgeving. Het aangename, zorgzame kind had plaats gemaakt voor een egoïstische, manipulatieve junk.

Na enkele mislukte pogingen om op mezelf te stoppen met gebruik besloot ik me te laten opnemen in een verslavingskliniek in Nederland. Mijn motivatie was om te stoppen met cocaïne maar alcohol uit mijn leven verbannen vond ik niet nodig. Na 2 jaar nuchter en clean besloot ik terug te beginnen drinken. Dit was een bewuste keuze omdat ik dacht dat het me zou lukken, na 2 jaar volledige abstinentie, sociaal te drinken. Al snel moest ik toegeven dat ik niet beter was dan een andere verslaafde. Mijn gebruik begon terug toe te nemen en een volgende opname, opnieuw in Nederland, was het gevolg. Ondertussen was ik getrouwd en had ik een zoontje. Mijn 2de opname was een vlucht uit mijn relatie. In plaats van me te focussen op mijn herstel vroeg ik de scheiding aan en vluchtte ik in een nieuwe relatie. Wanneer die relatie werd beëindigd, opnieuw door mijn gebruik, had ik mijn rock bottom bereikt.

Ik nam contact op met Action On Addiction en 1.5 week later zat ik op het vliegtuig richting Zuid- Afrika. Deze keer voelde het anders. Ik wou stoppen met gebruik en zou hier alles voor over hebben.
2 maanden enkel en alleen met mezelf bezig zijn. Aangekomen in Plettenberg Bay bij Twin Rivers Rehab werd ik opgevangen door een team van gespecialiseerde ervaringsdeskundigen, psychologen en psychotherapeuten die me met raad en daad bijstonden. De onderliggende problemen inzien en aanpakken was zeer confronterend. Stilletjes aan ben ik dit gaan aanvaarden en kon ik een fundering beginnen bouwen voor een stabiel nuchter leven. Door het 12-stappenprogramma te volgen werd er heel veel duidelijk over de ernst van mijn verslaving. Met kleine stapjes ging ik vooruit om dan na 2 maanden te beseffen wat een enorme stap in de goede richting ik al had gemaakt. Ik leerde aanvaarden wat ik niet had en dankbaarheid te tonen voor wat ik wel had. Met die ingesteldheid vertrok ik terug richting België. Bij mijn terugkomst stond mijn familie met mijn zoontje me op te wachten. De liefde die ik toen voelde was enorm. Die liefde was er altijd al geweest maar ik was zodanig afgevlakt door de verslaving dat ik dit nooit op dezelfde manier had ervaren.

Er volgde nog een intensieve nazorgbehandeling bij Action On Addiction in de vorm van begeleid wonen. Dit was een enorme belangrijke tussenstap naar de maatschappij. Beetje bij beetje terug zelfstandig leren worden en leren omgaan met gevoelens en emoties was een uitdaging. Ik leerde vangnetten spannen om van mijn herstelverhaal een succesverhaal te maken. Ik leerde het NA-programma kennen waar ik me onmiddellijk thuis voelde. Door te praten met mensen, die dezelfde ziekte hebben, voelde ik me beter begrepen. Hoe hard de mensen die me graag zien me ook willen helpen, kunnen ze dit niet altijd omdat het gevoel dat je soms hebt gewoonweg niet te beschrijven valt. Laat staan te begrijpen als je het zelf niet hebt.

Nu bijna 8 jaar na mijn eerste opname besef ik dat die woelige periode nodig is geweest om te staan waar ik nu sta. Ik zie mijn verslaving niet langer als een beperking of een zwakheid maar eerder als een sterkte omdat ik nu veel bewuster in het leven sta.

Wetende hoe zwaar de weg is naar een nuchter en gelukkig leven als verslaafde wil ik mijn ervaringen delen met andere mensen. Daarom volg ik nu de opleiding tot ervaringswerker en counselor binnen de verslavingszorg. Om zo op een profesionele manier andere verslaafden te helpen.

 
Tiana Walrave