Mama van Arne

 
shutterstock_341664992.jpg

Hij sloot zich méér en méér op. Ook op het werk kwam hij geregeld niet opdagen.


 
 
 
 

Waar en wanneer het allemaal begonnen is?

Daar kan ik geen éénsluidend antwoord op geven.

Waarom is het ons overkomen? Waarom ook eigenlijk niet!!!

Het gebeurt ook niet van vandaag op morgen. Het zou simpel zijn want dan konden we het allemaal voorkomen...het verdriet...het ongelukkig zijn...de schaamte...

 

Arne was altijd een heel sociale jongen. Er kwamen regelmatig heel wat vrienden over de vloer, altijd een gezellige bende.

Als hij naar de middelbare school ging, was het een logische keuze om naar de Sportschool in Genk te vertrekken in teken van zijn ‘mogelijke’ carrière als voetballer. Zijn vader was een topsporter en dat zou hij ook worden...Heel onschuldig werden er toen al weddingschappen vastgelegd over de voetbalwedstrijden in België en het buitenland. Op zich niet mis mee, ‘’dat doen alle jongeren’’ was steevast het antwoord als ik er achter vroeg. Maar dan kwam het moment dat in huis de laptop op tafel kwam, tijdens het eten en ’s avonds in de zetel. Samen met zijn vader speelde ze elke dag/avond een spelletje poker online. Onderling hadden ze veel plezier en ook hier wil je dan zeker niet de spelbreker zijn!!!

Door dat asociale gedrag en ook nog andere zware redenen groeiden mijn man en ik uit elkaar en duurde het maar enkele jaren vooraleer ons huwelijk strandde. Mijn dochters bleven bij mij wonen en Arne vertrok samen met zijn vader naar Eindhoven. Daar is het echt beginnen mislopen.

Arne trainde overdag enkele uren en de rest van zijn vrije tijd ging op aan bezoekjes aan het casino om de hoek of op zijn laptop online gokken zonder dat ik hier iets van wist. Met de voetbal ging het al snel van kwaad naar erger en viel hij van de ene kwetsuur in de andere. Via de clubdokter werd er voor de eerste maal contact gezocht met een psychiater. Zij constateerde dat hij echt wel ongelukkig was met zijn situatie ondanks alle inspanningen van de club en de trainers. Arne, zijn vader en ikzelf besloten dat hij beter terug naar België zou komen en hij zocht samen met zijn vader een appartement in de buurt.

Enkele maanden later werd er bij mijzelf borstkanker vastgesteld. Operatie, chemo en bestralingen.

Je komt in een circuit terecht waar je enkel hebt te volgen en hoopt dat je er heelhuids uitkomt. Mijn zorgen over Arne kwamen dus echt niet meer op de eerste plaats met gevolg dat ik ook geen idee had waar hij mee bezig was. Ik verdrong het allemaal en ontkende voor mezelf dat er überhaupt een probleem was....

En dan komt ineens het besef. Om de één of andere reden bleef ik volmacht hebben op zijn rekening en zo zag ik dat er van zijn spaarrekening een flinke hap weg was. De ene na de andere excuus/leugen volgde. Hij had ondertussen een job gevonden want voetbal was al naar de derde of vierde plaats in zijn leven verschoven. Volgens hem had hij het allemaal goed voor mekaar. En toch...hij leefde ’s nachts en  zocht heel weinig contact met zijn zussen. Enkel als hij weer eens in geldnood zat, hoorden we hem nog eens. Zijn vrienden lieten me weten dat hij regelmatig amok maakte zonder enige verklaarbare reden. Hij sloot zich méér en méér op. Ook op het werk kwam hij geregeld niet opdagen. ’s Ochtens had ik regelmatig een bericht dat hij hoofdpijn en buikpijn had en het werk had afgebeld. We maakten een afspraak bij de dokter en er werden zelfs onderzoeken gestart maar er was geen enkele medische oorzaak voor zijn klachten. Dan werd het uiteindelijk duidelijk dat er toch meer aan de hand was. Vanaf dan begon mijn dag met telkens bang opstaan, naar mijn gsm kijken of ik geen bericht van hem had ontvangen met een smeekbede om hem te vergeven want hij had zich die nacht weer eens niet kunnen beheersen en veel geld verspeeld.

De dagen dat ik geen berichten kreeg, maakte ik me weer ongerust want lang zou het niet duren voor hij weer in de fout zou gaan. Telkens als we er dan over praatte overtuigde hij mij weer dat het niet meer zou gebeuren. Hij voelde zich gewoon heel ongelukkig en had geen vooruitzichten in het leven... Als moeder doet het verschrikkelijk pijn om dit te zien maar tegelijker tijd ben je ook zo kwaad om de dingen die allemaal mislopen. Je hebt zo ‘n groot gevoel van onmacht. Praten met de mensen om je heen gaat niet. Wie begrijpt zoiets? Mensen oordelen waardoor je in de verdediging gaat en anderzijds ben je zelf zo teleurgesteld in zijn manier van leven. Voor jou is het zo duidelijk hoe het wel zou moeten gaan en voor hem is het onmogelijk om te verwezenlijken. Er was ook vaak de angst dat ik wel eens héél slecht nieuws zou krijgen en dat hij uit het leven zou stappen... Je zoek keer op keer naar oplossingen maar vaak loop je tegen de muur. Uiteindelijk kwamen we in contact met Solutions. Het begon met een intake gesprek en na een periode dat Arne weeral maar eens ontkende dat hij een probleem had, vertrok hij naar Zuid-Afrika. Ik had dan een ‘voorzichtig’ opluchtend gevoel. Er waren andere mensen die het konden oplossen. Ik kon het uit handen geven en had niet meer alleen de verantwoordelijkheid. Er viel een zware last van mijn schouders. Ik werd samen met mijn dochters begeleid over hoe wij konden bijdragen in zijn herstel. Ook werd mij duidelijk dat mijn leven enkel nog bestond uit co-dependancy en mezelf hier helemaal in verloor. Je krijgt de kans om in groep te praten met mensen die dezelfde weg hebben afgelegd. Het wordt ook heel duidelijk dat een verslaving, welke dan ook, een chronische ziekte is die ze onder controle moeten krijgen. Je leert ook om niet te oordelen of verwijten te maken maar grenzen aan te geven. Het gaat om het gedrag van de verslaafde en niet om de persoon zelf want dat blijft de zoon waar je onvoorwaardelijk van houdt.

2 jaar na zijn opname heb ik een enorme bewondering over de manier waarop jij omgaat met zijn ziekte. Hij zet zich in voor anderen en is terug de sociale aangename zoon die openstaat voor gezonde relaties met familie en vrienden. Ik weet dat hij af en toe nog vecht tegen de demonen van zijn verslaving maar ik kan het loslaten omdat mijn vertrouwen in hem is hersteld!!!

 
Tiana Walrave