Denise over haar zoon Dieter

 
michael-mroczek-199382-unsplash.jpg

Het ging van kwaad naar erger, hij verdween soms een heel weekend, ging niet werken en verloor zo de ene job na de andere.


 
 
 
 

Mijn zoon Dieter is als kind steeds een vrolijk zeer sportief kind geweest. De school gaf soms wel spanningen,  concentratieproblemen en een duidelijke afkeer van huiswerk en lessen leren. Waarschijnlijk ook omdat het allemaal wat moeilijker ging dan bij de meeste van zijn klasgenoten.

Pas op zijn 15de jaar werden de problemen ernstiger, ik werd op school ontboden en geconfronteerd met verhalen over zijn uiterst ontoelaatbaar gedrag. Volgens Dieter was de verkeerde studierichting de reden van zijn problemen. Wij hebben hem dan met Kerstmis naar een sportschool gestuurd waar hij zonder al teveel problemen het middelbaar heeft uitgedaan. Daarna wilde hij verder studeren voor leraar lichamelijke opvoeding. Ondertussen was hij een beloftevolle voetballer die alles voor zijn sport overhad. In het laatste jaar van zijn middelbaar onderwijs kreeg hij echter een verkeersongeluk waardoor hij 9 maanden niet kon sporten. Toen begon ons op te vallen dat hij veel dronk. We hebben hem er dikwijls over aangesproken maar we hadden absoluut niet door dat er echt een probleem was. Thuis begonnen er spanningen te komen en veel discussie en ruzie, vooral met zijn vader.

Op een zeker moment maakte onze dochter de opmerking dat ze vermoedde dat Dieter buiten alcohol ook met drugs bezig was. Wij hadden dit niet gemerkt en geloofde het ook niet direct. Wel vonden we dat zijn nieuwe vrienden foute vrienden waren. Dieter begon veel weg te gaan, kwam  soms niet naar huis en veranderde stilaan in een opvliegend persoontje waar je niets kon tegen zeggen. Van een eerlijke en alles vertellende jongen veranderde hij in een gesloten, liegende zoon. Hij was gestopt met studeren en hopte van de ene job naar de andere,  met tussendoor enkele weken werkloosheid.  Op de duur werd het thuis onhoudbaar en hebben we in onderling overleg beslist dat hij alleen zou gaan wonen, hij moest leren dat werken noodzakelijk was om te overleven.

Toen ging het van kwaad naar erger, hij verdween soms een heel weekend, ging ’s maandags niet werken en verloor zo de ene job na de andere. Hij liep over van zelfmedelijden en zat soms diep in de put. Ik probeerde hem te helpen, ging met hem naar therapeuten, psychiaters enz… Maar machteloos moet je toezien dat na alle goede voornemens heel snel de terugval kwam. Hij bleef beweren tegen ons dat hij geen alcoholprobleem en drugsprobleem had alleen problemen met zichzelf, hij was constant ongelukkig. Er bleef ook geen enkele relatie met een meisje duren.

Op een zeker moment zijn mijn dochter, mijn moeder en ik naar zijn appartement gegaan waar hij zich al enkele dagen opgesloten had en vonden hem daar als een wrak tussen lege blikjes bier en lege whiskyflessen. Hij gaf toen zelf toe dat het zo niet verder kon en was bereid zich te laten opnemen in Nederland. Binnen de week kon hij daar terecht. Na 2 weken mochten we hem bezoeken en zagen we dat hij zelfs toen al helemaal aan het veranderen was. Een hele opluchting maar ondertussen was er ook de angst over wat er ging gebeuren als hij uit die veilige omgeving naar huis zou komen. Na 6 weken mochten we hem terug gaan halen en is hij in samenspraak met de psychologen terug bij ons thuis komen wonen. Een leuke periode, hij was terug een aangenaam mens geworden die inzag hoe fout hij was geweest. Alles verliep goed, éénmaal per week ging hij naar een nazorggroep in Tilburg. Hij had zich wel voorgenomen om na 2 jaar terug bij gelegenheden iets te drinken, hij dacht van het dan wel in de hand te kunnen houden. Dat was mijn grootste angst, kon hij het inderdaad in de hand houden? Hij woonde ondertussen samen met zijn vriendin die vrij snel zwanger was. Er waren wel al relationele spanningen en die verergerde op het moment dat Dieter terug begon te drinken. Drinken om niet te moeten voelen bleek achteraf.

Na 2 jaar, ondertussen toch getrouwd en een zoontje van bijna 2 jaar hebbende, kwam uit dat hij terug heel veel dronk, vooral in het geheim en diep ongelukkig was. Omdat hij zijn relatie wilde redden en vooral omdat hij een goede vader wilde zijn voor zijn zoontje heeft hij besloten om zich terug te laten opnemen in Nederland. Ik voelde mij verschrikkelijk, vond het vreselijk voor zijn vrouw en kindje maar was wel blij dat hij er terug iets ging aan doen en was vol hoop omdat ik dacht aan de vorige keer en ik geloofde toen nog dat het wel goed zou komen. De relationele ontwrichting bleek echter zoveel van hem te vergen dat hij daar besloten heeft om te breken met zijn vrouw. Ik begreep wel waarom hij dit deed maar vond tegelijkertijd dat hij toch beter zijn huwelijk nog een kans had gegeven. Vooral voor mijn kleinzoontje vond ik het verschrikkelijk. Ik had ook enorme schrik dat zijn nuchter zijn niet lang zou duren door de enorme spanningen, ruzies en de rechtszaak over het hoederecht van zijn zoontje. En dat bleek inderdaad onmogelijk te zijn. Hij had een nieuwe vriendin maar dat liep niet zo goed.  We zagen de geschiedenis zich herhalen, hij begon zijn werk te verwaarlozen, hing in de zetel en was terug beginnen drinken. Enkel het weekend dat zijn zoontje bij hem was kon hij nuchter blijven en was hij betrekkelijk gelukkig. Ik hield hem steeds met argusogen in ’t oog en eiste zelfs dat hij bij ons kwam slapen om zeker te zijn dat hij nuchter bleef als hij zijn zoontje had, de angst was enorm groot. De rest van de tijd verzonk hij terug in zelfmedelijden en zat vol wrok over alles wat ‘hem aangedaan’ werd. Bij ons beheerste de schrik wanneer hij de telefoon niet wou opnemen, wanneer hij niet opdaagde op een familiefeestje, wanneer we hem terug in de zetel zagen hangen…, heel ons leven. Je hebt in niets meer plezier, je zou je het liefst opsluiten en niemand meer zien om niet de schone schijn te moeten ophouden.  Toen wilde hij terug hulp. Hij wou eindelijk iets van zijn leven maken en vooral een goed voorbeeld voor zijn zoon kunnen zijn.

Een week later vertrok hij dankzij Action on Addiction uit Brasschaat voor 2 maanden naar Zuid-Afrika, een zwaar besluit want hij moest zijn zoontje achterlaten en wist dat de strijd om het omgangsrecht weer terug zou uitbarsten. Dit was echter een juiste beslissing. Wij kregen terug even rust omdat we 2 maanden niet in angst moesten leven. Bij zijn thuiskomst is hij nog een maand in een savehouse geweest waardoor wij stilaan aan het idee konden wennen dat andere mensen hem zouden helpen, dat hij een plaats had waar hij hulp kon zoeken als hij het moeilijk had, bij mensen die begrepen wat in hem omging. Stilaan konden we alles een beetje beginnen loslaten ook dankzij gesprekken bij Action on Addiction, zowel met zijn begeleiders als met andere ouders van verslaafde. Je krijgt daardoor een beeld over de ziekte, je ziet dat je niet alleen bent met je problemen en je leert beter begrijpen wat verslaafd zijn eigenlijk is. Je deelt ervaringen met andere familieleden van verslaafden. Het geeft je enorm veel steun. Ook het feit dat je eerlijk over het verslavingsprobleem van je kind kan praten doet deugd.

Ondertussen zijn we 9 maanden verder en is Dieter zich fantastisch aan het ontplooien. Het doet zo goed om te zien dat hij zich tevreden voelt, dat hij zich zo inzet om zijn ambities waar te maken, dat hij zo goed voor zijn zoontje zorgt tijdens zijn omgangsrecht, dat hij zo een aangename zoon is geworden.  De schrik zit er nog altijd in, wanneer je hem niet direct kan bereiken, wanneer hij op een ongewoon tijdstip belt, wanneer je ziet dat hij met iets worstelt, maar stilaan voel je dat het vertrouwen in een goede toekomst voor je zoon terugkomt. Hij heeft veel hulp gehad maar hij heeft het uiteindelijk wel zelf moeten doen en daarvoor ben ik ongelooflijk fier op hem.

 
Tiana Walrave