Debora over haar man Joeri

 
shutterstock_320794367.jpg

Ik heb hem dikwijls gevraagd wat er scheelde maar volgens hem was er nooit iets. Hij begon ook meer te drinken.


 
 
 
 

Ik wil mijn verhaal heel beknopt neerschrijven. Ik weet wat het is om samen te leven met iemand die verslaafd is.

Ik leerde Joeri kennen in de zomer van 2008. Het was liefde op het eerste gezicht. Ik was super gelukkig. Ik woonde op dat moment 2 jaar alleen en het duurde niet lang tot Joeri bij mij kwam wonen. Het ging allemaal best snel. Onze dochter volgde zéér snel en we bouwden een nieuw huis. Alles klopte. We waren perfect gelukkig en kwamen niks tekort. Een huis, 2 kindjes…We leken het perfecte gezin. Dan begonnen de problemen. Joeri werkte op die moment hard, heel hard. Hij was vaak in het buitenland voor zijn werk. Ik werkte zelf als verpleegkundige. Eigenlijk heb ik die periode onze kinderen alleen opgevoed. Hij was er bijna nooit. En wanneer hij wel thuis was zat hij te werken op zijn pc. Meestal toch…Want dan is hij begonnen met het online gokken en het kopen van krasbiljetten. Hij werd afstandelijker, nam zijn verantwoordelijkheden niet meer, kon ’s nachts niet meer slapen en liep te ijsberen…

Ik vond dat hij raar deed. Ik heb hem dikwijls gevraagd wat er scheelde maar volgens hem was er nooit iets. Hij begon ook meer te drinken. Minstens 4 glazen wijn per avond. ( waar ik weet van heb ). Ik werd achterdochtig omdat hij wel eens verteld had dat zijn vader hem vroeger uit de café dreigde te halen omdat hij veel op die bingokasten speelde. Ik begon na te denken..het zou toch niet zijn dat…Ik controleerde zijn auto, gsm, pc, alles. Zo had ik op een dag een plastiek zak gevonden in zijn auto met daarin krasbiljetten ter waarde van 1500 euro. De grond zakte onder mijn voeten weg. In alle paniek ging ik mijn rekeningen controleren en..alles was weg. Spaargelden van de kinderen, onze spaargelden, alles was op. Ik zakte letterlijk en figuurlijk in elkaar. Ik probeerde met hem te praten maar het lukte niet. Hij vertok met zijn valiezen naar zijn moeder. Hij liet ons zonder 1 euro achter. Daar vertelde hij hoe moeilijk het was met mij samen te leven en dat er steeds ruzie was. Hij vertelde er natuurlijk niet bij waarom ik boos en verdrietig was.

Heel mijn toekomstbeeld was weg. Ik begreep het niet. Ik bleef achter met 2 kleine kindjes van 2 jaar en 8 maanden. Geen geld om een brood te kopen. En ik wou mijn verdriet niet laten zien aan de kindjes, ik moest me sterk houden. Al die tijd leefde ik in een overlevingsmodus. 14 kg afgevallen, angstaanvallen. Mijn moeder die stond er wel voor mij. Ik ben haar dan ook ontzettend dankbaar voor de steun en tijd die ze vrijmaakte voor de kindjes. Dus ons huis werd verkocht. Ik kan niet teveel in detail treden want dan ben ik een boek aan het schrijven.Ik zag hem wel nog steeds heel graag. Ik kende 2 joeri’s. De lieve man en de verslaafde man. Het monster in hem dat naar boven kwam.

We zijn wel terug samen gekomen maar het heeft wel zo’n 6 jaar geduurd. Een periode van zeer turbulente situaties voor ons gezin. Gokken, drinken, dan weer periode rustig. Dan weer herval, enz..Al die jaren heb ik me enorm alleen gevoeld. Ik kon wel op enkele plaatsen een deel van mijn verhaal kwijt maar niet bij iemand die in mijn schoenen had geleefd. Ik was enorm beschaamd en voelde me zelfs bij wijlen mede schuldig. Ik nam alle verantwoordelijkheden op in het gezin. Ik had geen 2 maar 3 kinderen in huis. Ik controleerde alles wat hij moest doen of hij het wel deed. Ik zweeg ook tegen zijn familie omdat hij steeds alles schuld op mij stak. Hij kon ze geweldig goed manipuleren. Zoals hij bij mij deed. Na enkele jaren is hij bij zijn moeder gaan werken. Hij manipuleerde mij zo hard dat ik geld van de spaarrekening moest halen zodat hij het gestolen geld van zijn moeder kon terug betalen zodat niemand dit te weten kwam. Dit gebeurde regelmatig. Ruzies ontstonden en wanneer ik hem met de feiten confronteerde ging hij lopen en zat hij op café zich straal te bezuipen. In de weekends kwam hij smorgens vroeg thuis. Ik moest voortdurend de schijn hoog houden. Hij lag ganse dag in zijn bed en wanneer de kindjes me vroegen wat er met papa was dan beschermde ik hem door te zeggen dat hij heel hard had gewerkt of ziek was.

Ik was mentaal op, leeg…ik nam alle zorg voor mijn rekening want hij trok zich van niks iets aan. Wanneer hij online gokte hadden we een document ondertekend dat hij niet meer kon gokken online door bescherming van de kansspelcommissie. Ik was gerust voor een poosje..Maar op een dag zei hij me dat hij goed en slecht nieuws had. Het slechte nieuws was dat hij weer gegokt had maar dat hij veel geld had gewonnen. Mijn hart sloeg over, het zweet brak me uit. Dit was begin 2017. Ik zakte letterlijk in elkaar. Ik kon het niet meer aan. Was teleurgesteld, wat kon het mij interesseren dat hij gewonnen had..Een verslaafde is zeer inventief. Het enig waar hij toen mee bezig was was hoe geraak ik aan geld en wanneer doe ik het op. Dus hij had onder mijn naam een account gemaakt en een hele poos onder mijn naam gegokt. Voor enorm hoge inzetten. Ook het geld van zijn eigen vennootschap, waar ik mede vennoot was, had hij bijna allemaal opgegokt. Risico’s genomen om personeel te ontslaan, noem maar op..

Mijn leven heeft 7jaar bestaan uit verantwoordelijkheden opnemen voor mezelf en voor iedereen rond mij in het gezin. Een zéér vermoeiende job buiten mijn echte job dan nog. Hoe moest ik dit en dat oplossen. Hij lag er niet wakker van. Ik wou zo niet meer verder en ik stelde hem een ultimatum. Hij moest in behandeling gaan of er volgde een scheiding.  En het liefst zo ver mogelijk weg van mij zodat ik even tot rust kon komen. Een week na deze ultimatum zat hij op de vlieger naar Zuid Afrika. Dit is onze redding geweest. Daar is hij zichzelf tegengekomen. Heeft hij enorm hard aan zich zelf gewerkt en de confrontatie aangegaan met zichzelf. 2 maanden lang met nog 1 maand opname in belgie daarna. Ik bleef achter met de kindjes. Heel veel angst en onzekerheid van hoe gaat hij terugkomen, wat gebeurt er nu met ons huwelijk. Hij heeft heel veel ingezien en wat de verslaving van zijn leven had gemaakt en wat voor schade hij had aangericht in ons gezin. Nu zijn we een poosje verder ( op 4 mei 2017 is hij vertrokken naar Zuid Afrika ). Terwijl ik dit neerschrijf lopen de tranen van mijn wangen. Er bestaat voor mij geen lievere man dan Joeri. Hij is ontzettend zorgzaam over mij en de kindjes. En dit zonder alcohol en gokken. Het vertrouwen groeit beetje per beetje terug. Het verleden kan je zomaar niet wissen en af en toe heb ik het wel eens moeilijk, krijg ik een paniekaanval. Maar hij praat met mij, iets wat hij nooit heeft gedaan. Hij kan de klok niet terugdraaien, hij kan er nu alleen maar het beste van maken. En dat doet hij ook. Hij gaat wekelijks naar zijn meetings, is opnieuw aan het studeren om met zijn ervaringsdeskundigheid  aan de slag te gaan in de verslavingszorg. Hij heeft deze organisatie opgestart met enkele lotgenoten.

Binnenkort volgen we samen een opleiding in Amsterdam om familie te ondersteunen waar verslavingsproblematiek heerst. Ook ik wil hier mijn steentje in bijdragen omdat ik verdomd goed weet wat het is. We zijn een hecht gezin geworden nu waar er ruimte is voor communicatie en fouten. Want daar blijven we uit leren. Ik kan voorzichtig zeggen dat ik echt opnieuw gelukkig ben al is er nog wel wat werk aan dat vertrouwen en zelfbeeld. Alles is nog niet verwerkt en de angst blijft om de hoek nog een beetje loeren. Er zijn nu eenmaal trauma’s gebeurt die nog moeten worden verwerkt. Stap voor stap. Maar het gaat alleen maar de goede richting uit.Nu kan ik ook voorzichtig enkel mijn verantwoordelijkheden opnemen en niet meer die van hem. Nu kan ik er ook pas opelijk over praten. Dat kon ik ervoor niet. Misschien enkel bij lotgenoten. Schaamte speelt hier een grote rol. Vandaag sta ik sterker in mijn schoenen en is mijn lieve man in herstel. En dat wens ik iedereen toe. Met trots eindig ik mijn verhaal dat we een gelukkig gezin zijn en hoop ik dat zowel jullie in de toekomst (familie van en de verslaafde zelf die zijn weg nog niet heeft gevonden naar herstel), jullie verhaal mogen delen met lotgenoten en ook met enige fierheid kunnen zeggen dat jullie opnieuw gelukkig zijn

 
Tiana Walrave